Parestezje

Parestezje
Parestezje to dolegliwości towarzyszące różnym stanom neurologicznym i internistycznym. Pojęcie znane jest w języku polskim jako „czucie opaczne”, czyli nieprzyjemne wrażenie zmysłowe na skutek obojętnego bodźca (dotyk, muśnięcie). Nie jest utożsamiane z bólem. Do objawów parestezji zaliczamy drętwienia, mrowienia, uczucie wibrowania, przebiegania prądu przez kończynę, szarpanie, odczucie parzenia, „wbijania igieł” czy też znacznego oziębienia części ciała. Czucie opaczne może obejmować jedną lub więcej kończyn, jak również twarz i tułów.
 
Przyczyny parestezji i ich identyfikowanie
Główną przyczyną pojawienia się parestezji jest uszkodzenie ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego, a także choroby przewlekłe jak np. cukrzyca. Parestezje towarzyszą pacjentom z następującymi schorzeniami:
  • polineuropatia cukrzycowa,
  • stwardnienie rozsiane,
  • półpasiec,
  • niedoczynność tarczycy,
  • udar niedokrwienny lub krwotoczny mózgu,
  • migrena,
  • zaburzenia elektrolitowe: niedobór potasu, sodu, wapnia i magnezu,
  • niedobór witaminy B12,
  • choroby zakaźne – w okolicy wrót zakażenia (np. w przebiegu wścieklizny, tężca),
  • w wyniku ucisku na nerwy w przebiegu zwyrodnienia kręgosłupa i dyskopatii, zespołu cieśni kanału nadgarstka oraz chorób nowotworowych,
  • choroby i zaburzenia psychiczne: nerwice wegetatywne, zaburzenia lękowe,
  • urazy kręgosłupa (w odcinku szyjnym – mogą pojawić się mrowienia w rękach; w odcinku lędźwiowym – parestezje w kończynach dolnych),
  • polekowe, po zatruciu metalami ciężkimi, alkoholem i nikotyną.
 
Diagnozowaniem przyczyn parestezji zajmują się neurolodzy i neurochirurdzy. Nierzadko jednak pacjent najpierw znajdzie się pod opieką lekarza innej specjalności z zupełnie innego powodu np. u internisty z powodu niewyrównanej cukrzycy, a parestezje zaczynają pojawiać się w miarę progresji choroby. Jeśli odczuwamy nieprzyjemne wrażenia przypominające parestezje, należy zgłosić się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który w razie potrzeby skieruje do wyżej wymienionych specjalistów. Oprócz wywiadu i badania fizykalnego, lekarz może też zlecić wykonanie badań obrazowych jak rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa głowy, zdjęcia rentgenowskie oraz elektrofizjologicznych jak elektromiografia.
Parestezje należy też różnicować z objawami miażdżycy tętnic, gdyż niedokrwiona kończyna również może drętwieć, a także wychłodzeniem i nieznacznym odmrożeniem kończyny.
 
Możliwości leczenia
Najważniejszym aspektem leczenia parestezji jest zidentyfikowanie i skuteczne leczenie jej przyczyn np. wyrównywanie niedoborów, operacje korekcyjne, farmakoterapia chorób podstawowych. Ponadto lekarz może zaproponować stosowanie leków na bazie kwasu alfa-liponowego – zwykle w przebiegu neuropatii cukrzycowej. Warto też unikać ekspozycji na skrajne bodźce jak gorąco i chłód ( zimno nasila parestezje) oraz nosić luźną odzież z naturalnych, niedrażniących materiałów.
 
Jeśli objawom parestezji towarzyszą jeszcze inne zaburzenia jak: niedowład, całkowity paraliż kończy lub twarzy, dezorientacja, oszołomienie, osłabienie, utrata przytomności, zaburzenia widzenia, niewyraźna mowa lub jąkanie – należy bezzwłocznie zapewnić osobie chorej pomoc medyczną. Parestezje bardzo często towarzyszą urazom głowy i kręgosłupa, dlatego też osoba doznająca takiego urazu musi zostać dokładnie zbadana przez lekarza.
 
Na podstawie:
1. Fairview Health Library. dostęp: 26.08.2015
2. Prusiński A. Neurologia praktyczna. PZWL. Warszawa 2011

 

Majaczenie, nazywane też delirium (od łacińskiego delirare - „bredzić, mówić od rzeczy”), to postać zaburzenia neuropoznawcze... czytaj więcej
Mianem paraliżu sennego określa się niezwykłe doświadczenie utraty kontroli nad mięśniami przy zachowaniu świadomości, przytr... czytaj więcej
Zaburzenia językowe stanowią bardzo rozbudowaną i złożoną rodzinę. Układ nerwowy ciężko pracuje abyśmy mogli, pozornie bezwys... czytaj więcej
Jednym ze sposobów na poradzenie sobie z trudnościami w życiu jest psychoterapia. Dysponujemy wieloma jej rodzajami. Każdy z... czytaj więcej