Leczenie miastenii

Leczenie miastenii
Po zdiagnozowaniu miastenii, należy dobrać właściwą metodę leczenia, tak szybko jak to tylko możliwe. Terapia farmakologiczna powinna być uzupełniona rehabilitacją ruchową i w razie potrzeby psychoterapią. Celem leczenia jest łagodzenie objawów choroby oraz utrzymanie sprawności i samodzielności człowieka. Niestety na dzień dzisiejszy miastenia pozostaje niewyleczalna, ale dostępne leczenie pozwala na takie opanowanie choroby, by móc jeszcze funkcjonować w społeczeństwie.
 
Czynniki wywołujące zaostrzenie miastenii
 
Najważniejszym aspektem leczenia miastenii jest zapobieganie zaostrzeniom choroby. Czynnikami sprzyjającymi nasileniu się miastenii są infekcje dróg oddechowych i zaburzenia hormonalne charakterystyczne dla okresu okołoporodowego i połogu. Ponadto na zaostrzenie choroby często ma wpływ zażywanie innych leków, w tym antybiotyków: neomycyna, streptomycyna, gentamycyna, amikacyna i sulfonamidy. Zaostrzenie nużliwości mięśni występuje też po leczeniu fenytoiną i po środkach wykorzystywanych podczas znieczulenia ogólnego do zwiotczenia mięśni (kuraropodobnych). Czynniki pozafarmakologiczne, które mogą wywołać zaostrzenie to: przegrzanie, nadmierny wysiłek fizyczny, upały, gorące kąpiele i opalanie się. Należy więc im przeciwdziałać.
 
Farmakoterapia w miastenii
 
Samo zapobieganie zaostrzeniom poprzez nieprzyjmowanie szkodzących leków i prowadzenie właściwego stylu życia nie wystarczy do opanowania choroby. Osoby ze stwierdzoną miastenią muszą już do końca życia przyjmować leki. Farmakoterapia miastenii obejmuje m.in.:
 
  • leki cholinergiczne (stosowane są: pirydostygmina i ambeonium, a także neostygmina – jako lek wspomagający bezpieczne przyjmowanie posiłków, jeśli obecne są objawy opuszkowe; podawany pół godziny przed jedzeniem; i edrofonium – cechuje krótki czas działania i jest wykorzystywane w celu diagnostycznym);
 
  • leki immunosupresyjne (azatiopryna, cyklosporyna, takrolimus, mykofenolan mofetylu, rytuksymab; są wdrażane wówczasas gdy sterydoterapia nie przynosi efektów terapeutycznych; terapia azatiopryną jest stosowana także po tymektomii, leczenie powinno trwać około 2-3 lata i w tym czasie należy kontrolować poziom trombocytów we krwi, gdyż lek wpływa na obniżenie poziomu płytek krwi);
 
  • kortykosterydy (prednizon i metyloprednizolon – są stosowane w połączeniu z lekami cholinergicznymi, potasem, a czasem też z cytostatykami i immunosupresantami; do około dwóch tygodni od włączenia prednizonu objawy miastenii mogą ulec nasileniu);
 
  • cytostatyki (cyklofosfamid (pierwsze efekty po około 3-6 tygodniach) i metotreksat (istotne jest kontrolowanie stanu wątroby podczas leczenia; skuteczny również wtedy gdy miastenii towarzyszą inne choroby autoimmunologiczne));
 
  • immunoglobuliny IgG (stosowane w razie niepowodzenia farmakoterapii i w sytuacji zagrożenia życia; są podawane dożylnie; leczenie jest bezpieczne i porównywalne skutecznością do plazmaferezy).
 
W uzasadnionych sytuacjach zalecane jest leczenie chirurgiczne lub plazmafereza. Tymektomia to zabieg operacyjny polegający na usunięciu grasicy. Grasica to gruczoł układu odpornościowego, który w wieku dorosłym powinien ulegać zanikowi. Czasem jednak pozostaje i rozwija się w niej nowotwór, zwany grasiczakiem, czego skutkiem jest m.in. miastenia. Usunięcie grasicy wskazane jest u osób z grasiczakiem, jak również pacjentów z miastenią uogólnioną i oczną niepoddającą się leczeniu farmakologicznemu. Plazmafereza to wymiana osocza, polegająca na oczyszczeniu krwi z przeciwciał przeciw komórkom własnym organizmu. Jest najczęściej wykonywana w stanach zagrożenia życia, przed i po tymektomii oraz w przełomach miastenicznych i cholinergicznych.
 
Na zakończenie warto jeszcze wspomnieć o trwających badaniach drugiej fazy nad preparatem Monarsen (EN101). Jego rolą jest hamowanie aktywności acetylocholinesterazy w komórce. W porównaniu do pirydostigminy jest tak samo, a nawet bardziej od niej skuteczny. Za jego stosowaniem przemawia mniejsza liczba działań ubocznych oraz przyjmowanie leku raz dziennie.
 
Opracowano na podstawie:
  1. Zaidat O.O., Lerner A.J. wyd. I polskie, red. H. Kwieciński, Neurologia. The Little Black Book. Elsevier Urban&Partner, Wrocław 2010
  2. Strugalska-Cynowska M. H., Leczenie zachowawcze miastenii, [w:] Polski Przegląd Neurologiczny, 2008, tom 4, supl. A
  3. Angelini C. et all. New treatments for myasthenia: a focus on antisense oligonucleotides.Drug Des Devel Ther. 2013; 7: 13–17.
 
Aborcja to temat na wielu polach kontrowersyjny. Chociaż w ostatnim czasie dyskusje, szczegolnie w mediach, skupiają się głów... czytaj więcej
Malaria (ang. malaria), znana również jako „zimnica” jest chorobą tropikalną, która zwykle występuje w strefach okołorównikow... czytaj więcej
Co to za choroba? Choroba Parkinsona znana też pod nazwą drżączki poraźnej jest jedną z najczęściej występujących chorób zwyr... czytaj więcej
Od ludowych podań i wierzeń, przez miejskie legendy aż do popkultury – na temat snu krąży całe mnóstwo mitów, półprawd i obie... czytaj więcej